Dat ik rond 2000 wilde gaan ondernemen was duidelijk. Maar waarin en hoe, dat moest nog wel bedacht worden. Na het mislukken van een financiering voor een onlinecadeauportal (Gift-Guru), lukte het wel voor een onlinemarktplaats van internationaal containertransport. Overigens wist ik erg weinig van cadeautjes en nog minder van containers. Mijn hart ging niet sneller kloppen bij een nieuwe vrachtwagen, maar ik was enthousiast over het avontuur en kreeg energie van het zetten van de eerste stappen. Het zou voor maximaal vijf jaar zou zijn – zo leuk was die logistiek nou ook weer niet.

Halverwege dit jaar zijn de ‘vijf jaar’ voorbij, tijd voor iets nieuws. En er ligt de vraag voor mezelf: waarom toch 22 jaar in deze business gebleven, wat heeft mijn hart gegrepen? Ik word immers nog steeds niet warm van een vrachtwagen. Een kleine analyse:

• De branche is lekker direct, er is weinig ruimte voor blabla. Geen grote marketingbudgetten, geen onzinargumentatie over niet relevante vergezichten, geen hoogdravende kantoorruimtes en eindeloos gemillimeter binnen de nuance van de nuance. Het is immers wel of niet op tijd, compleet en in goede staat afgeleverd.
• Het is een internationale dynamische omgeving. Het samenwerken met andere nationaliteiten en culturen om iets voor elkaar te krijgen is geweldig en geeft veel energie. In de logistiek spreekt iedereen dezelfde taal en heeft iedereen hetzelfde doel.
• Er wordt een tastbare dienst geleverd, het is duidelijk wat er gedaan wordt en dat het cruciaal is. Altijd kijk ik met trots in een supermarkt, kroeg of kledingwinkel naar producten waarin wij een rol hebben gespeeld. Koop zoveel mogelijk van klanten, dat hebben we immers zelf in onze handen gehad.

‘De branche is cruciaal en moet daarin zelfbewust zijn; het calimerogedrag moet eruit’

Roderick de la Houssaye, ceo bij Nedcargo

Uiteraard zijn er ook zaken minder begrijpelijk. Vooral het rare idee dat het in deze branche tegen lage marges moet en het alleen maar om de laatste cent draait. De afgelopen twee jaar hebben geleerd dat dat onzin is. Er wordt een veelvoud van containertarieven betaald, langlopende contracten aangegaan en meegedacht hoe de keten te verbeteren. Er moet geïnvesteerd worden in duurzaamheid, personeel en digitalisering. De branche is cruciaal en moet daarin zelfbewust zijn; het calimerogedrag moet eruit. 

En wat nu? Geen idee wat, geen idee wanneer maar wel zeker dat. Een beetje zoals in 2000, het kan binnen en buiten de logistiek zijn. Maar voorlopig niets en dit is dus mijn laatste column. 

Dank voor het lezen en wellicht tot ziens!

Roderick de la Houssaye is ceo bij Nedcargo.